Polityka zagraniczna Polski wobec wybranych krajów Afryki

Obecność Polski w Afryce przed 1989 była ograniczona, ponieważ nie stanowiła ona priorytety w polityce zagranicznej naszego państwa. Na początku lat dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła powoli ulegać zmianie. W dniu 18 grudnia 1991 roku Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z RPA. Przedtem było to niemożliwe z przyczyn politycznych i ideologicznych. Dopiero, gdy oba kraje rozpoczęły proces transformacji ustrojowych, doszło do zbliżenia. W dziedzinie gospodarczej nastąpił wzrost obrotów handlowych, co było wynikiem podpisania umów dotyczących wzajemnego wspierania inwestycji, współpracy naukowo-technicznej oraz kulturalnej. Podobne umowy gospodarcze podpisano również z Nigerią.

Odbyły się również wizyty na najwyższych szczeblach w 1992 roku prezydent RPA Frederic de Klerk złożył wizytę w Polsce, a w 2001 uczynił to prezydent Nigerii, Olusegun Obasanjo. Ożywienie kontaktów Polski z RPA i Nigerią wynika przede wszystkim z faktu, że oba kraje są regionalnymi mocarstwami.

W 1991 nastąpiły wizyty dyplomatyczne w Polsce przedstawicieli władz Wybrzeża Kości Słoniowej, RPA, Tanzanii, Kamerunu, Mali. Z kolei przedstawiciele władz polskich odwiedzili Burundi, Wandę, Ugandę, RPA, Zimbabwe, Benin, Etiopię.